Na ons hardloopavontuur in Leiden ontstond gelijk het plan om ons in te schrijven voor de First Edition Halve van het Gooi. Een goede stok achter de deur om door te blijven trainen. De inschrijving stond al open en niet veel later was de wedstrijd uitverkocht. Maar wij waren erbij!
En zo vertrokken we op 1 november met maar liefst 13 Quo Vadis-hardloopmaatjes richting Naarden-Vesting. Tien van ons gingen de strijd aan met de halve marathon. De andere drie hadden hun zinnen op de kwartmarathon gezet.
Om negen uur reden we het dorp uit. Ruim op tijd om onze startnummers op te halen en ons voor te bereiden op de start. Het bekende riedeltje, sanitaire stop, wat leuke fotootjes, nog banaantje of iets dergelijks erin en dan moest het vandaag maar gaan gebeuren.
Zelf twijfelde ik ernstig of ik na al dat langzaaaam trainen überhaupt nog wel tempo kon maken. Het stresskipje in mij maakt dat ik de dagen voor de wedstrijd twijfel aan alles.
Helaas was Jos kort voor de wedstrijd geveld door de griep. In Leiden kon hij last-minute niet mee. Dat zou nu toch niet weer gebeuren? Hij knapte op en sloot zich aan bij team achterhoede: bij Erik, Albert-Jan en mij in dit geval. En wat was ik blij met zijn gezelschap! Albert-Jan had er zin in vandaag, want die liep al gauw voor ons uit. We konden vanuit de achterhoede nog lange tijd het QV-rood van zijn shirt blijven volgen. Na een kilometer of vijf besloot Erik ons te laten gaan en zijn eigen wedstrijd te lopen. En zo hobbelden Jos en ik samen verder. Jos, die zo ineens met een, in mijn ogen, wildvreemde dame langs de kant op de foto gaat. Serieus, wat doet die man? Het bleek een bekende van zijn werk. Onze sociale Jos liep daarna weer een stukje met Erik op. Die hem vervolgens mijn kant opstuurde.
We gingen lekker en met onze namen op de startnummers werden we enthousiast aangemoedigd door het publiek. De naam Jos is blijkbaar heel makkelijk; de mijne blijft voor velen lastig. Maar daar was de altijd enthousiaste Jos! Uit het niets begon hij te applaudisseren. Hij vermaakte zo de medelopers en toeschouwers, die door zijn enthousiasme heerlijk meededen. Vervolgens riep hij, al wijzend naar mij, nog een paar keer: ‘Applaus voor Wijnanda!’ En het publiek ging los. Dit tafereeltje herhaalde zich meerdere keren tijdens de loop. Echt, deze man, nooit saai! Jos genoot 21 km lang met volle teugen en ik daardoor niet minder. Stiekem denk ik dat zijn ‘verkering’ het best fijn vindt als hij een dagje met zijn loopmaatjes op stap gaat. Dat moet ik nog eens navragen. Maar terwijl ik dit schrijf, denk ik wel met een grijns op mijn gezicht terug aan deze onvergetelijke momenten.
We liepen dus samen op. Jos had besloten bij mij te blijven. Beter voor hem en voor mij, win-win. De eerste 14 à 15 kilometer leek voor mij een PR nog haalbaar, maar toen kwam daar een bospad. Niet mijn specialiteit en na dat pad lukte het niet meer om mijn tempo op te schroeven en vast te houden. Jos en ik besloten dat uitlopen ook helemaal prima was. En zo ploeterden we voort.
Met nog zo’n drie kilometer te gaan begonnen de irritaties. Niks fysieks, maar… wandelaars!
Waar de meeste wandelaars keurig achter elkaar liepen vonden sommigen het nodig om naast elkaar te blijven en zo konden wij, hardlopers, ze nauwelijks inhalen. Na al meerdere keren te hebben geroepen dat ze achterelkaar moesten lopen, begonnen ze aardig in mijn irritatiezone te komen. Er volgde een afslag naar links en ja hoor: een aantal wandelaars dacht even de binnenbocht te nemen. Niet op- of omkijken, gewoon gaan. Dus opnieuw geroep van zowel Jos als mij. Een andere wandelaar vond het nodig om half achteromkijkend en pratend door te lopen, waardoor hij de hardlopers behoorlijk in de weg liep. Zucht, alleen op de wereld, deze mensen…
We naderden het centrum van Naarden-Vesting en zetten nog even flink aan. Door alle eerdere voorvalletjes kun je wel zeggen dat ik licht ontvlambaar was. En ja hoor, daar was op de valreep, recht voor me, nog zo’n stoeptegel die het nodig vond om over de dranghekken zo het parcours op te stappen. Zonder te kijken!
Ik ontplofte en heb de man in niet al te vriendelijke bewoordingen naar de kant gedirigeerd. En zo werd een botsing voorkomen. Jos wist niet wat-ie meemaakte. Tja, soms sta ik ineens in vuur en vlam. En zo snel als het komt, is het ook weer weg. We sprintten in volle vaart verder, aangemoedigd door het publiek. Jos pakte mijn hand en zo renden we samen richting de finish. Daarna rolde we al struikelend tegen de dranghekken en namen we lachend onze welverdiende medaille in ontvangst. Hatseflats, dat hebben we mooi geflikt!
Trots op onze prestatie liepen we verder, troffen Albert-Jan en wachtten op Erik. Hij finishte even later en was met een net iets snellere tijd dan in Leiden dik tevreden. En zo was team achterhoede weer compleet en zochten we de rest van onze QV-maatjes op.
Napratend over de wedstrijd bleek het een glorieuze run te zijn geweest, met een overload aan PR’s! Annika en Maria hadden ineens bedacht deze wedstrijd heel snel te gaan lopen. Ik wist dat dit voor mij te ambitieus was en trok mijn eigen plan. Maar ook Annika haalde haar doelstelling. Melissa en Karina hadden drie weken eerder de marathon gelopen, dus zij zouden wel even zien hoe het zou gaan. Nou, bij Karina ging dat verrassend goed. Tadaaa, PR! Romy en Maurits liepen samen op en haalden het beste in elkaar naar boven. Ook daar werden de oude tijden verpulverd. En zo werd hier in het Gooi geschiedenis geschreven!
We sloten nog gezellig af met een drankje op het terras bij de kerk en applaudisseerden voor de allerlaatste loper die binnenkwam. Wat een prachtige herfstrun was dit!
Is er in dat half jaar tussen de halve van Leiden en de halve van het Gooi dan verder niets gebeurd? Nou, zeker wel. Heel veel zelfs!
Tijdens de zomertrainingen werd er driftig doorgetraind, zodat we in september met een bus vol naar Zaandam konden voor de Dam by Night. Onze Karina en Melissa liepen de marathon in Eindhoven en Wilco flikte dat kunstje een week later in Amsterdam. De gebroeders Hopman liepen de halve op Urk. Zelfs aan de Berenloop op Terschelling werd meegedaan.
Worden er dan alleen lange afstanden gelopen?
Nee, zeker niet! Tegelijkertijd met de marathon in Eindhoven kon je ook kiezen voor een kortere afstand, de kwartmarathon, dat was de uitdaging voor Nadieh, Gerianne en Melanie. Ook dichtbij huis werd er gelopen, door Johan, Aleida en Tessa. Zij deden mee aan de 5 kilometer tijdens de Veluwepoortloop. En er deed een mooie groep mee met de Hulckesteinloop. En dan vergeet ik vast nog wel wat wedstrijden.
Nu ik toch bezig ben maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik om onze eigen, altijd leuke Sint Nicolaasloop te promoten.
Dit jaar op 5 december! Het is bijna niet mogelijk om de verjaardag van Sint beter te starten dan met een heerlijk rondje platte polder. Schrijf je vooral in en geniet van de gezelligheid die hoort bij dit hardloop-Sinterklaasfeest!
Geschreven door Wijnanda van den Broek